MegaChef packaging design

เคส MegaChef นี้เป็นการ Re-design Packaging ที่สร้างความประหลาดใจให้กับผมมากๆ เลยทีเดียว ซึ่งก่อนอื่นต้องขออภัยหากที่คิดเห็นหรือวิเคราะห์อาจจะไม่ถูกต้องซะทีเดียว

เพราะเราเองก็ไม่ได้ทราบถึง Brief ที่แท้จริงของงานและเหตุผลที่มาที่ไปของการ  Re-design แต่จะวิจารณ์ในแง่มุมที่สัมผัสได้ในฐานะผู้บริโภค MegaChef คนหนึ่ง ที่เผอิญมีอาชีพเกี่ยวกับการออกแบบบรรจุภัณฑ์เท่านั้น

งานออกแบบเมื่อเข้าตลาดครั้งแรกของ MegaChef นั้นนับได้ว่ายอดเยี่ยมน่าประทับใจเลยทีเดียว เนื่องจากการเลือกใช้โทนสีน้ำตาลเข้มขลิบขอบทองตามขอบฉลาก และการเลือกใช้ภาพประกอบนั้น สื่อความรู้สึก Premium ได้เป็นอย่างดีมาก เป็นที่รับรู้ได้เลยว่า น้ำปลาขวดนี้ไม่ใช่เกรดพื้นๆ ทั่วไปแน่นอน

แต่การปรับงานออกแบบบรรจุภัณฑ์รอบใหม่ยกตระกูลครั้งล่าสุดนี้ต่างหาก ที่มองแล้วขัดความรู้สึกผู้บริโภคอย่างรุนแรง เนื่องจากภาพลักษณ์ที่ออกมากลับดูเป็นน้ำปลาราคาถูก มากกว่าสินค้าระดับ Premium เหมือนที่เคยเป็น

ประเด็นแรก การปรับเทคนิคมาใช้ฉลากแบบ Shrink Film แทนที่ฉลากแบบสติกเกอร์นั้น พอจะมีความเข้าใจอยุ่บ้างว่าเป็นการปรับปรุงเพื่อให้ระบบการผลิตง่าย สะดวกและรวดเร็วขึ้น หรือแม้กระทั่งอาจจะดีขึ้นในแง่ของสุขอนามัยอีกด้วย แต่ในทางกลับกันการใช้ Shrink film นี้ก็ต้องพึ่งพาทักษะงานออกแบบที่เหมาะสมและคุณภาพงานพิมพ์ที่ดีเยี่ยมเข้ามาร่วมด้วย จึงจะทำให้งานออกมาสวยงามมีราคา

เพราะจริงๆ แล้วในแง่ของ look & Feel นั้น การใช้ฉลากสติกเกอร์เป็นชิ้นๆ แบบเดิมนั้น บางครั้งก็สร้างให้เกิดการสัมผัสได้ถึงความรู้สึกพิถีพิถัน ไม่เป็นอุตสาหกรรมมากไปนัก ซึ่งจะสังเกตเทียบเคียงได้ง่ายๆ คือสินค้าประเภทไวน์ ที่นิยมใช้การออกแบบฉลากลักษณะเป็นชิ้นๆ เสมอ เพื่อสร้างความรู้สึก Premium และพิถีพิถัน

ประเด็นที่สอง องค์ประกอบที่ใช้ในฉลากก็น่าเสียดาย คือ ภาพประกอบรูปปลาที่ดูไม่ลงตัวและค่อนข้างหยาบ ดิบ เนื่องจากไม่มีการเก็บรายละเอียดเล็กน้อยๆ ของงาน Vector ให้ Smooth เท่าที่ควร และเมื่อหันไปดูสินค้าในชนิดอื่นๆ ของ MegaChef เวลานำมาเรียงกัน ก็ยิ่งเห็นได้ชัดว่าดูกระเจิดกระเจิงไปคนละทาง โดยเฉพาะภาพของถั่วเหลือง ที่พิมพ์ออกมาแล้วมองแทบไม่ออกว่าเป็นถั่วเหลืองเลย และเมื่อมองไปถึงรูปแบบตัวอักษร (Font) ที่เลือกใช้ยิ่งน่าแปลกใจ ที่เลือกใช้แบบอักษรที่ดูล้าสมัยไม่เหมาะสมกับบุคลิกสินค้าแต่อย่างใด

ในเรื่องของคุณภาพการพิมพ์ Shrink film เอง ก็ดูสีไม่ค่อยอิ่ม แน่นมากนัก จึงยิ่งทำให้ภาพรวมทั้งหมดของบรรจุภัณฑ์ดูไม่ดีมากขึ้นไปอีก

แต่หลังจากมองแล้วมองอีก พิจารณาอยู่หลายเดือน ผมก็คิดเอาเองเข้าข้างนักออกแบบว่า บางทีปลายทางที่คาดหวังไว้นั้นอาจจะเป็นการนำเสนองานออกแบบแนวทางแบบเรียบง่าย ทันสมัย แนวสินค้าตะวันตกที่เน้นความเรียบง่าย (ยกตัวอย่างเช่นงานออกแบบของแบรนด์ Waitrose etc.)

เช่นในกรณีของน้ำปลา ผมว่ามีความเป็นไปได้ที่จริงๆ แล้ว ในส่วนสัญลักษณ์รูปปลานั้น นักออกแบบอาจจะมีความตั้งใจให้เป็นสีทองพิเศษที่ตัดกับพื้นหลังสีเข้มเพื่อสื่อความ Premium แต่เนื่องจากคุณภาพการพิมพ์และคุณภาพของตัวภาพประกอบปลาเองนั้น ยังไม่ได้มาตรฐาน จึงทำให้ความตั้งใจดีๆ เหล่านั้นไม่สัมฤทธิ์ผล แต่กลับกลายเป็นผลลัพธ์ที่ได้ตรงกันข้ามไปเสียอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ซึ่งหากว่าแนวทางที่วางไว้เป็นอย่างที่ผมคาดคะเน ลงทุนปรับแบบอีกซักรอบเพียงเล็กๆ น้อยๆ ลงไปเก็บในรายละเอียดอีกนิด ก็น่าจะก่อให้เกิดผลลัพธ์ตามที่คาดหวังตั้งใจไว้ได้ไม่ยากครับ แต่อย่างไรก็อยากเป็นกำลังใจให้ทั้งนักออกแบบและผู้ผลิตที่กล้าคิดต่างและลงมือทำความคิดนั้นๆ ออกมาเสมอ แม้ว่าจะมีการผิดพลาดบ้างก็เป็นเรื่องธรรมดาที่ต้องเผชิญ หากความคิดนั้นจะออกนอกกรอบเดิมๆ ที่เคยเป็นมา

ภาพประกอบจาก : www.asiaexpressfood.nl และ www.megaChef.com

---

 

 

Share and Enjoy

Related posts: